Kazimierska Konfraternia Sztuki – Kolonia Artystyczna

Czym jest Kazimierska Konfraternia Sztuki?

Odpowiedzi na to pytanie może być wiele, ale ta najważniejsza mieści się w samej nazwie. Bez Kazimierza Konfraternii by nie było i być nie mogło. Bo też Kazimierz, a ściślej rzecz biorąc poczuwanie się do więzi z nim , potrzeba współistnienia w jego kształcie (bardziej kulturowym niż geograficznym) jest właściwie jedynym kryterium przynależności do Konfraterni. To też nadaje jej wyjątkowość, bo nie jest ani związkiem, ani grupą artystyczną – takich jest wiele w wielu innych miastach. Tutaj akcent pada na miejsce istnienia, a przede wszystkim na udział w ponad wiekowej już tradycji artystycznego Kazimierza. O miasteczku tym wiedzą niemal wszyscy, niemal każdy tu był, a jednak – co paradoksalne – rzadko dostrzega się istotę tego miejsca, nie zawsze widzi się, że tożsamość Kazimierza wyznacza sztuka…

Członkowie KKSKA

Raczyński Krzysztof – Krzyr

Urodził się w Chotomowie koło Warszawy w 1947. Absolwent liceum im. Władysława IV. W latach 1965 - 1971 studiował na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego (seminarium prof. Stanisława Herbsta). Od końca lat 60-tych związany z Kazimierzem Dolnym. Od 1988 należy do Związku Polskich Artystów Malarzy i Grafików. W 2000 roku był jednym z członków założycieli Kazimierskiej Konfraterni Sztuki. Kilkanaście wystaw indywidualnych

Głowniak Krystyna

Urodzona 12. 03.1947 w Lublinie Wykształcenie: wyższe magisterskie z przygotowaniem pedagogicznym Katolicki Uniwersytet Lubelski - historia sztuki, Uniwersytet Marii Curie - Skłodowskiej w Lublinie - filologia polska, Instytut Jad Vashem w Jerozolimie - tytuł międzynarodowego edukatora, Akademia Sztuk Pięknych im. J. Matejki - studia podyplomowe w dziedzinie malarstwa. Zajmowane stanowiska: dyrektor Zespołu Szkół Plastycznych im. C.K. Norwida w Lublinie, nauczyciel

Popielnicki Marek

Krzysztoporski Jerzy

Moje malowanie dotyka wielu rzeczywistości. Dwie spośród nich to: sfera mistyczna oraz opowieść o papierowym bohaterze z twarzą zakończoną dziobem. Obie te rzeczywistości czasem nachodzą na siebie, spotykają się tworząc spójną całość Szczególnie interesuje mnie materializowanie duchowości światła, które niejednokrotnie zagęszcza się aż do konsystencji wody. Stąd powstał temat moich prac, którym nadałem nazwę światłospadów. Ich pionowe ukierunkowanie egzemplifikuje porządek: